Fijnzinnigheid en Pelgrims, het is geen onscheidbaar gegeven. Ach, waarom fijnzinnig zijn als de grove boerenkluchten ook door de mallemolen gehaald kunnen worden. Net daarom kloppen wij, als pelgrims, ook eens graag aan bij onze ranzige buren, den Duits. Menig koppel schuurde in het verleden zijn versbakken echtgenoot over de dansvloer op Du van Peter Maffay.

Maar omdat trouwen voor ons nog verre toekomstmuziek is, past Rammstein nog een stuk beter bij ons. Wat Tokio Hotel nu voor de jeugd is, was Rammstein in onze puberale periode. Du Hast en dergelijke liederen werden luidkeels meegezongen door De Pelgrims (toch door het exemplaar met de naam Coudie).

En professioneel als onze buren zijn, hebben ze uiteraard een eigen managementbureau. U mag één keer raden hoe die heet. Inderdaad, Pilgrim! Duitsers, ze zullen wel nooit fijnzinnig worden zeker.

Schepenen Herman Pelgrims (CD&V) en Els Vinck (CD&V) zijn veroordeeld tot celstraffen met uitstel voor passieve corruptie. Zo heeft Pelgrims bij een bestelling van pc’s zelf een computer cadeau gekregen. (Bron: www.vrtnieuws.net)

Helaas niet alle Pelgrims blijken allemaal even goede bedoelingen te hebben. Aan ons om te bewijzen dat dit spijtig voorval een bagatel is binnen het spectrum van de pelgrimage. Corruptie en religie gaan immers niet samen. Misschien moeten we Herman een voettocht voorschrijven, een beetje afzien kan nu eenmaal geen kwaad!

Pelgrimage is hot, brandend actueel en dankzij De Pelgrims binnenkort misschien ook wel vetgeil. Om het muffe imago van liturgie van ons af te gooien en de progressie te prediken, zijn we zonet vriendjes geworden van de vernieuwde website van Studio Brussel. Dus allemaal alhier!

Als je zelf een user bent, kunt u zich gerust wagen aan een vriendschap met uw religieuze medemens. De apostels van de liefde groeten u. Ga dan allen heen in vrede, wij danken De Pelgrims.

De kranten puilden er de laatste weken zowaar van uit, nieuwsitems werden er aan gewijd en onze Limburgse medemensen konden ze bijna aan “den levende lijve” ondervinden. De processierups is in het land en dat laat zich (wel?)gevoelen.
Processie staat niet alleen voor een plechtige optocht, maar evenzeer voor een kerkelijke omgang. Jawel, “religieuze” beestjes die een optocht organiseren en er mee in de belangstelling (proberen te) komen. Klinkt dat niet als (gekende) muziek in de oren?

Soms op een onbewaakt moment, denk ik bij mezelf: “Kereltje, waar ben je nu weer aan begonnen.”, maar deze gedachte verdringt zich algauw bij de gedachte aan kameraadschap. Drie dagen de hort op met vrienden van de hogeschool en De Pelgrims als perfect alibi. Het zal spetteren, het zal vonken geven, maar er zullen ook momenten van heimwee ons tegemoet komen. Die momenten zullen dan vooral aangedreven worden door de pijn aan onze liefelijke voetjes. Op die momenten zijn er twee oplossingen, ofwel de pijn verzuipen, ofwel een lied aanheffen. Een combinatie van de twee lijkt me nog de meest vruchtbare.
Het gevoel van heimwee zal nog versterkt worden als de absolute klassieker van Johnny Hoes uit onze keeltjes zal schallen. Och, Was Ik Maar Bij Moeder Thuis Gebleven, is met 450 000 verkochte exemplaren één van de succesrijkste levensliederen ooit.

Och, was ik maar bij moeder thuis gebleven,
och, was ik maar met jou niet meegegaan.
Och, had ik naar jouw ogen niet gekeken,
dan had mijn hart nu niet zo’n pijn gedaan.

Ik kan niet slapen en niet eten,
want ik kan je niet vergeten
met je rode mond,
je blauwe ogen,
je haar zo blond.

Och, was ik maar bij moeder thuis gebleven.
och, was ik maar met jou niet meegegaan.

Toen ik van verlof kwam, trof ik in de trein
‘t allerliefste meisje, die mooie Madelein.
Ik heb mijn hart verloren, zij gaf mij haar woord.
Maar gisterenavond stond ze met een ander aan de poort.

Och, was ik maar bij moeder thuis gebleven,
Och, was ik maar met jou niet meegegaan.
och, had ik naar jouw ogen niet gekeken,
dan had mijn hart nu niet zo’n pijn gedaan.

Ik kan niet slapen en niet eten,
want ik kan je niet vergeten
met je rode mond,
je blauwe ogen,
je haar zo blond.

Och, was ik maar bij moeder thuis gebleven,
Och, was ik maar met jou niet meegegaan.
och, had ik naar jouw ogen niet gekeken,
dan had mijn hart nu niet zo’n pijn gedaan.